فتـــــــــــــــــــــوای  عشق

عقل می گوید حادثه بود وعشق میگوید جاذبه بود، عقل میگوید اتفاق بود و عشق میگوید انتخاب،عقل غمناک است و عشق فرحناک،عقل به ماندن می خواند و عشق به رفتن،عقل میگوید الاجل،عشق می خواند العجل.تو از ظاهر میگویی و من از باطن ،تو شیطان را برون بینی و من درون،تو دل را آرام بینی و من همهمه ،عقل کشته شیطان برون را شهید میداند و عشق کشته درون را، عقل حاکم ظاهر است و عشق سلطان باطن ،از تو میپرسم راه معشوقه از کجا می گذرد؟ شاید بگویی وجود انسان میان عقل و عشق متحیر مانده و جوابی ندارد.

اما ببین که حاکم عقل و عشق چه زیبا سروده است :

«و لا تقولوا لمن یقتل فی سبیل الله اموات بل احیاء»

بگذار بهتر بگویم شهید راه معشوقه کدام است؟ آیا جز آن است که انسان سر در کوی او گذارده باشد و دل به او داده باشد؟

آنجا که فرمود هر که عشق ورزد و کتمان کند و بمیرد شهید است، کدام شهادت است؟

آنجا که فرمود هر که در حال ایمان به حق کشته شودد شهید است،کدام شهادت است؟

اما بگویم که رفتن در این راه کار هرکس نیست .

ای که از کوچه معشوقه ما میگذری                       

                                    بر حذر باش که سر میشکند دیوارش

حال که اینچنین شد عقل قانع میشود و دیگر شهادت را در میدان جنگ نمی پندارد و دیگر فتوا نمی دهد که شهدا رفته اند و ما مانده ایم . دیگر سخن نمی راند که باب شهادت بسته و جنگ پایان یافته است. بلکه به فرمان عشق عالم را صحنه نبرد حق و باطل میداند و مجاهد در این میدان را شهید.

حال چگونه برایت تفسیر کنم که هجرت یعنی چه؟

آن هم هجرت به سوی خدا و رسولش.

بخوان نامه معشوق را که«من یخرج من بیته مهاجرا الی الله و رسوله ثم یدرکه الموت فقط وقع اجره علی الله»

می خواهم تو برایم تفسیر کنی . انکه رفته تا از رنگ و روی دنیا پیراسته گردد ، آنکه هجرت کرده تا دل از غیر او تهی کند ، آنکه رفته تا با شهیدان هم نوا شود به کجارفته است؟

تو برایم بگو که این کدام هجرت است..........